Een vonkje en we noemen hem Freek

Gisteren hebben we oud en nieuw gevierd bij Henri, Mieke en de kinderen. Het was reuze gezellig. Onder het genot van oliebollen en een drankje hebben we lekker gekletst met de Top 2000 op de achtergrond. Om middernacht hebben we gezamenlijk afgeteld en het glas geheven op het jaar dat voor ons ligt. Wederom een jaar met kansen en zeker ook met uitdagingen.

Daarna was het tijd om naar buiten te gaan voor het vuurwerk. Ik was nog even met mijn kinderen aan het bellen. Helaas hield de verbinding het niet lang vol, maar het was toch fijn om de kinderen even gehoord te hebben. Daarna dan toch naar buiten. De familie stond bijeengepakt voor de deur, maar daar houd ik niet van met vuurwerk. Ik wil een beetje ruimte hebben om weg te kunnen stappen als er iets de verkeerde kant op schiet. Daarom ging ik dus midden op straat staan. Alles leek goed te gaan. Aan alle kanten schoot vuurwerk de lucht in met veel kabaal en mooie kleuren. Één vuurpot vertoonde echter duidelijk afwijkend gedrag. De wind had hem omgewaaid en hij was gaan liggen. In plaats van recht omhoog, spoten de vuurballen over de grond. Eerst voelde ik iets tegen mijn been aanschieten. Maar dat schopte ik weg, opzouten! Niets aan de hand dacht ik en ik ging weer verder kijken. Wat ik echter niet zag is dat hij achter mijn rug een draai maakte om mij daarna vol aan te vallen. Een projectiel spoot tegen mijn rechterhand en ontplofte tussen mijn vingers. Ik voelde de huid van mijn vinger eraf gerukt worden en ik wist meteen, dit is foute boel. Ik moest directterug naar binnen en koelen. Ik liep terug naar binnen direct door naar de keuken naar de koude kraan. Ik deed de kraan open met mijn gewonde hand en dacht, als ik dit kan doen en voelen dan zijn mijn spieren en pezen nog in tact. Een goed teken dus. Ik zag ook dat er een stuk vel los hing van mijn vinger, maar dat was voor latere zorg. Eerst koelen. Zo heb ik lang bij de kraan gestaan, honing geprobeerd en vervolgens weer lang afgespoeld met koud water. Telkens als ik dacht dat het wel genoeg gekoeld was en ik mijn hand onder de kraan vandaan haalde voelde ik het vuur weer in mijn vingers. Na een drie kwartier onder de kraan heb ik een glas met ijswater gepakt en heb daar mijn hand verder in gekoeld. Pas na een paar uur hield het branden op en kon ik mijn hand verbinden met een pleistertje.

Je zal je afvragen of ik boos ben, maar nee. Hier kon niemand iets aan doen. Het vuurwerk niet en de wind niet. Dit is de urban jungle met oudjaar en daar kleven nu eenmaal enorme risico’s aan. Ik heb vooral veel geluk gehad. Het enige dat ik eraan over heb gehouden is een pleister op mijn naar kruid stinkende vinger. Ik moet er niet aan denken wat er allemaal had kunnen gebeuren als het ding in mijn gezicht ontploft was.

Kortom eind goed al goed. Iedereen een heel goed en gezond 2018. Ik ben benieuwd welke avonturen we dit jaar weer gaan beleven.

Advertenties

Krokodillentranen

Vanochtend weer vroeg opgestaan voor de laatste tour van de vakantie. We zijn op pad geweest met The Crocodile Man Tour in het park Carara vlak bij The Crocodile Bridge. Dat we krokodillen gingen zien stond dus wel vast.

Toen we bij het park aankwamen zat er nog een slot op het hek, maar onze Costa Ricaanse versie van Freek Vonk stond al op ons te wachten. Hij was wel wat aangekomen, dus worstelen met krokodillen zou het wel niet worden schatten we zo in.

Op de parkeerplaats begon het al goed. In de boom zat een Togon en dan nog iets speciaals. Deze was verwant aan de Quetzal.

Aan de andere kant van de parkeerplaats spotten we een Luiaard.

Zoals je kan zien is dit de drie tenige luiaard. Deze heeft een lachend gezichtje.

In het park hebben we ook veel mooie vogels gezien en veel geleerd over het overgangsbos (van droog bos naar regenwoud) wat dit was.

Midden in het bos hebben we een zingende kolibrie gezien. Met het blote oog niet waarneembaar, maar dankzij de telescoop van onze opperbaardman haarscherp te zien.

Verder in het oerwoud nog vleermuizen gezien, twee Jezus hagedissen en een paar aapjes. Ook hebben we een wilde papaya gegeten. De finale van de toer waren twee Scarlet Macaw’s in hun nest.

De vogelaar deed de hele tijd vogelgeluiden en apengeluiden na. Ik vraag me allen af welk geluid je moet maken als je een papegaai na wil doen.

In het park overigens geen krokodillen gezien, maar die hadden we gelukkig zelf al gespot.

Na de wandeling zijn we doorgereden naar Jaco. Dit zag er op de kaart wat groter uit. Ons beeld van een grote stad hebben we in de vakantie bijgesteld naar 20 huizen, een tankstation, een restaurant en een paar fruitstalletjes. Dit bleek echter het Lloret Da Mar van Costa Rica te zijn. Maar dan zonder boulevard. Wel met honderden souvenirwinkeltjes.

Pura Vida en Tropical

We hebben, omdat we er toch waren, lekkere smoothies gedronken en zijn weer terug gereden langs de kust. Op een rustiger strand heeft Reyneke nog een duik genomen en hebben we verse mango, banaan en onrijpe zapota gegeten.

De zapota was overigen geenszins te hachelen. Behalve dat er weinig smaak aan zat, trok ook je hele bek droog. Ik kan me voorstellen dat een wc-rol wegkauwen eenzelfde sensatie geeft.

Na de duik zijn we doorgereden naar San José.

We waren ruim op tijd. Hierdoor hebben we nog goed alle tax free winkeltjes gezien en was er nog tijd om te poseren voor het laatste Pura Vida gevoel.

Pura Vida … waterval

Vanochtend zijn we na het ontbijt vertrokken uit Monteverde richting de Cerro Lodge aan de Pacific Ocean. Onderweg konden we vanuit de bergen van Monteverde de kust al zien liggen, maar het was toch nog een rit van twee uur. Vooral de berg af bij Monteverde ging niet snel vanwege de vele hobbels.

We waren vroeg in Táracoles, waar ons hotel ligt. Daarom hebben we nog een wandeling gemaakt naar de Catarata Manantial de Agua Viva. Inmiddels hebben we het vermoeden dat de waterval is omgedoopt tot Pura Vida waterval. Dit is volgens sommigen de grootste waterval van Costa Rica. Vanaf de parkeerplaats zou dit 40 minuten lopen zijn, maar wij deden er twee uur over, enkele reis.

Beneden bij de rivier waren er ook nog een aantal plekken waar gezwommen kon worden. Aangezien we na de wandeling van twee uur in de zon zelf twee wandelende watervallen waren geworden, was dit een welkome verfrissing. Jammer dat we ook nog twee uur terug moesten.

In het dorp in Monteverde hadden we nog verse ananas en avocado gekocht, die hebben we bij de rivier opgepeuzeld. Het kan natuurlijk zijn dat we erg veel trek hadden, maar het smaakte verrukkelijk.

Terug naar boven, waar de auto geparkeerd stond hebben we ook nog een paar apen en een soort neusbeer gezien. Helaas gingen ze te snel voor de foto.

Onderweg naar het hotel zijn we nog even gestopt bij de brug over de Rio Tárcoles. Dit wordt de crocodile bridge genoemd omdat hier altijd krokodillen liggen op een zandbank. Je kan over een smal richeltje langs de weg de brug oplopen. Terwijl het verkeer achter je voorbij raast kun je halverwege de brug de krokodillen goed zien.

Terug bij ons hotel hebben we nog een paar ara’s gespot in de tuin en hebben we nog een duik genomen in het zwembad.

Morgen nog één dagje Pura Vida en dan gaan we naar huis waar het weer gewoon gezellig is.

Another day in paradise

Vandaag heet het paradijs “Monteverde”. Vanochtend zijn we na het ontbijt naar het Monteverde Reserve gereden voor een tour met een gids. De gids had duidelijk een missie en die luidde quetzal. Dit is een vogel die hoog op het wensenlijstje van alle vogelaars staat. Het is best een grote vogel met veel kleuren. Hij eet bijna alleen maar wilde avocado’s en na twee vruchten blijft hij een kwartier uitbuiken op een tak. Lijkt een makkie. Zoek een avocadoboom en wacht tot het beest langs komt. De gids had hem met zijn telescoop dan ook redelijk snel gevonden, maar zelfs met aanwijzingen was het geen eenvoudige opgave op het beest te spotten. Uiteindelijk hebben we hem dan toch gezien, en ik moet bekennen dat het niet tegen viel.

Afhankelijk van het licht heeft hij een andere kleur.

De gids heeft op zoek naar de quetzal ook nog wat verteld over het cloud forest en we hebben ook nog een bescheiden waterval gezien.

We merken na ruim een week Costa Rica, dat we niet zo snel meer geïmponeerd zijn. We hebben al best heel veel gezien. Dat merken we ook als we andere toeristen spreken. Het gaat dan al snel over wat er gezien is en onze score is inmiddels behoorlijk.

De wandeling door het cloud forest werd afgesloten met een bezoek aan Galeria Colibri. Daar hingen verschillende voersilo’s met suikerwater. Hier kwamen tientallen kolibries op af. Ook veel verschillende soorten.

We hebben daar ook nog een slang gezien door de telescoop van de gids. De slang was verraden door de kolibries. Elke kolibrie die een slang ziet vliegt er een rondje omheen en wijst naar de slang met zijn snavel om de andere te waarschuwen. Je zou bijna denken dat ze dit hebben ingestudeerd om de toeristen te vermaken.

Na de kolibries hebben we geluncht bij Stella’s Bakery. Daar hadden ze voor de gevederde vriendjes bananen op voederplekken in de tuin gelegd. Ook daar hebben we weer tientallen vogeltjes gezien.

Vanmiddag hebben we een wandeling gemaakt over hangbruggen en hebben we het oerwoud van bovenaf gezien. Het is echt mooi om te zien dat alle bomen helemaal begroeid zijn met mossen en epifyten.

Veel van deze soorten herken ik als kantoorplant. Ik vraag me toch af welke zieke geest het bedacht heeft om planten die thuis horen in een tropisch regenwoud in een kantoortuin neer te zetten. En dan ook nog geleased. Geen wonder dat de plantenbakken er zo troosteloos uit zien.

Voor ons nog even geen kantoortuin. Wij gaan morgen verder naar Parque National Carara.

En dan, is er koffie

Vannacht en vanochtend was het weer volstrekt duidelijk waarom dit een regenwoud wordt genoemd. Als zelfs de kikkers komen schuilen dan weet je dat het hard regent.

Dit was overigens een soort die erg lijkt op wat we in Nederland ook hebben, al wist ik niet dat ze zo groot konden worden.

Na het ontbijt ging de reis verder naar Monteverde, wat groene wereld betekent. Het eerste stuk ging over de snelweg met wisselende snelheden. De laatste 20 kilometer was over een slechte weg met veel bochten, de bergen in. Ik dacht nog dat de navigatie mij via een verkeerde route had gestuurd, maar de receptioniste bij het hotel verzekerde mij dat er echt geen andere weg was. De uitzichten waren erg mooi. Vanmiddag hebben we een koffietour gedaan bij een koffieplantage in Monteverde. Hoogtepunt vond ik toch vooral het proeven. Het verhaal was net 2 uur te lang, maar de koffie was lekker.

Na de koffietour hebben we nog even in het dorpje Santa Elena gekeken en hebben we de dag afgesloten met een hapje en een drankje in het restaurant bij het hotel.

Een fruitsmoothie is hier niet alleen goedkoper dan frisdrank, maar ook lekkerder

Vreemde vogels

Naarmate we hier langer zijn beginnen we steeds meer verstand van vogels te krijgen. Je hebt grote vogels, kleine vogels, mooie vogels en saaie vogels, krassende vogels, tjilpende vogels en zingende vogels. Het grappige is dat de meest onooglijke vogeltjes vaak het mooist zingen. Dat is wel mooi verdeeld in de natuur.

Wij hebben ons gespecialiseerd in vogels die met het blote oog, dus zonder toeter voor ons gezicht te zien zijn. Dat levert ons de kwalificatie ‘vreemde vogels’ op bij de echte vogelaars.

Zelf heb ik meer met knuffelbare beesten. Fred wordt inmiddels gek van mijn: ‘stop, kijk, daar zit iets’ ‘ooh, een inheemse hond, joh, een paard, O nee het is een rund’. Maar goed, wel een hoge aaibaarheids factor.

Vandaag behalve aaibare dieren van de gedomistiseerde variant ook een aantal wilde dieren gezien. Het begon met een raccoonachtige en een paar eekhoorns bij het ontbijt en eindigde met een slapend aapje en een capibara tijdens onze wandeling door de jungle.

Fred heeft ook talrijke spinnen van variabel formaat gespot, maar dat is te ver buiten mijn comfort zone. Ik ben een arachnofoob en dat wil ik graag zo houden. Wel heb ik meerdere hele mooie vlinders gespot. Vooral de handgrootte blauwe exemplaren konden mij wel bekoren.

De natuur was erg afwisselend tijdens onze urenlange wandeling. Het begon in de regen, waardoor we als een ware Indiana Fred en hunchback van de Notre Dame het oerwoud betraden.

Het was best glibberig. Maar, de waterval die ons wachtte na 5 km was het waard. Het vele stijgen en dalen op een modderig pad zorgde ook op de terugweg voor een behoorlijke uitdaging. Terug bij het beginpunt en na het verorberen van een pak zoute crackertjes en een blikje ginger ale besloten we toch ook het beter begaanbare 3 km rondje te doen langs verschillende vulkaan activiteiten. De stomende stromen, stinkende zwaveldampen, gorgelende gaten en boerende blubber waren de extra kilometers meer dan waard.

Toch was ik blij dat ook Fred niet zonder kreunen de auto in kon stappen. 13 kilometer door het tropische oerwoud met dito temperaturen gaat ons beide niet in de koude, vooral natte eigenlijk, kleren zitten. Nu hangen overal onze natte kleren in de kamer terwijl de airco op volle toeren draait. Wij gaan buiten een hapje eten. Lekker warm, de kamer is net een ijskast.

Let it go

We zijn de dag begonnen met een neusbeer op ons terras.

Goed kijken dan kun je hem zien op de foto.

Het ontbijt was vandaag met uitzicht op de vogelaars. Helaas geen vogel te bekennen. Toen de vogelaars hun geduld verloren hadden en de toeters waren opgeborgen kwamen de vogeltjes weer tevoorschijn. Ja gevoel voor humor hebben ze wel.

Na het ontbijt zijn we in de auto gestapt naar la Fortuna om een aantal noodzakelijke inkopen te doen. In La Fortuna zijn ze al helemaal in de kerst stemming. Dat bestaat uit het ophangen van plastic dennentakken met veel glitter.

De reis ging verder naar Rincon de la Vieja. Dat was echt een mooie reis langs het meer van Arenal (lijkt op Arendal, maar daarover later meer) met veel bochten en mooie vergezichten over het meer. Door de vele bochten schoot het niet erg op, maar mooi was het wel. Het laatste stuk naar onze bestemming was een soort snelweg. Het was tweebaans en je mocht er 90, soms 80 of 60 of 25 of 40. Dat wisselt in principe elke 100 meter. Ik heb niet gemerkt dat de andere weggebruikers iets met deze informatie deden. Net als het verbod op fietsen trouwens. Grappig ook dat er zebrapaden zijn over de snelweg.

Aan het einde van de middag waren we bij het hotel. We hebben nog een rondje gelopen over het park en een cocktail gedronken in het zwembad. Letterlijk in het zwembad, want de bar was in het water. Op de achtergrond hoorde we het geluid van Frozen. Grappig om in de tropen Olav in het Spaans te horen zingen dat hij van de zomer houdt. Wij snappen het wel.

Pura vida